Blog
Al voor ik begin slaan de twijfels toe. Moet ik nu eerst beginnen met het artikel en dan later een dekkende titel bedenken of eerst maar een titel bedenken en een geschikt schrijven op maat maken. Of geen titel? Oh ja, dat is waar: ik had na onze klinkende nederlaag tegen Korea een goede titel verzonnen die dan weliswaar de inhoud niet dekt maar wel pakkend is (zie titel).
Om maar bij de conclusie te beginnen. Wij hebben veel geleerd, dat moet wel want we hebben veel verloren, met name de finale tegen Korea. Hadden wij gewonnen dan zou dat meer dan alleen onthutsing hebben veroorzaakt; wij zouden dan hebben mogen meedoen aan het knock-out. Ook bij een nederlaag zouden de Koreanen zich hebben geplaatst, hetgeen dan voldoende ruimte biedt voor allerlei onderhandelingen.
Echter op elk bord werden de onderhandelingen na verloop van tijd geplaatst wegens een gebrek aan voldoende speltechnisch inzicht van ons team. Onze 5de bord speler Michiel Eijkhout had na een periode van algemene malaise en buikklachten zich teruggetrokken en Ons Team deed toen een beroep op invaller Bram Koster. Tot ieders grote verbazing werd zijn tegenstander de levende legende en multi-wereldkampioen Lee Sae Dol die de invaller was voor het Koreaanse team, d.w.z. dat hij ook op het vijfde bord speelde. Voor Bram was het zijn eerste partij in ons team maar dat nam niet weg dat hij er hard tegen aan ging. Helaas moest hij het onderspit delven, maar wij hopen erop dat hij in de afzienbare toekomst zijn eigen visie op het verloop van zijn partij zal geven.
Ik had mij persoonlijk voorgenomen mijn tegenstander Won Sung Jin 9p, die naar zeggen in internationale toptitels speelt, het leven zo zuur mogelijk te maken. Een van de maatstaven daarbij is natuurlijk het (voor mij negatieve) resultaat maar dat geeft niet weer het hoe en wat. Het was een prachtige vechtpartij die niet bepaald eenzijdig was. Enige malen dacht hij mij te pakken te hebben - tenminste ik meende vaag te bespeuren dat hij iets relaxter was na een bepaalde zet in de rechteronderhoek en later in de rechterbovenhoek. Echter in beide gevallen kon ik dodelijke schade vermijden maar verloor in beide schermutselingen toch wat punten.
Een andere belangrijke factor was dat ik veel tijd verloren had en daarna snel moest doorspelen hetgeen grote invloed had op mijn spel aan de linkerkant van het bord. Mijn tegenstander had toen nog de helft van zijn bedenktijd. Het is toch een kleine geruststelling dat zelfs een 9p in het totaal 40 minuten van zijn eigen bedenktijd (hij denkt zowiezo in mijn tijd) nodig had om de partij te kunnen beslechten.
Op http://www.gobond.nl/weblogs/index.php?page=mannen-team kun je zelfs checken dat ons team 4 van de 7 matches gewonnen had. Ronde 1 en 4 waren oninteressant en we walsten onze tegenstanders gewoon plat. We hadden helaas in ronde 2 van Rusland verloren - ik verloor o.a. van Alexandr Dinershteyn, 3p (volgens het Olympisch boek is dat de spelling, maar ook wel geschreven als Alexander Dinerchtein of Dinerstein in andere publicaties), en al en al was ons resultaat tegen de Russen 1-4, hetgeen waarschijnlijk niet accuraat het sterkteverschil belicht wat ik zelf schat op 2-3.
In ronde 3 pakten we Oekra茂ne aan met een score van 3-2 waarbij ik als captain van het team de koers van de partij snel naar mijn hand zette tegen Dmytro Bogatsky. Na een groot-moyo strategie van hem en een succesvolle invasie van mij, probeerde hij nog een groot moyo op te zetten aan de andere kant van de partij. Uiteindelijk kreeg ik met mijn zwakke centrumgroep meer punten dan hij met zijn moyo. Dit zou gewoonlijk een verschil van meer dan 10 punten moeten opleveren, maar Bogatsky is taai blijft altijd doorvechten. Uiteindelijk won ik dus met maar 6.5 punten.
In ronde 5 speelden we tegen Duitsland waarbij het na vier borden 2-2 werd. Ik stond tegen plaatsvervangend 1ste bordspeler Christoph Gerlach na een goed verlopen invasie goed - hij had veel te aggressief aangevallen waardoor hij zwaktes achterliet waardoor ik kon knippen. Aldus werd zijn geknipte centrumgroep zwak, maar door een rekenfout mijnerzijde kwam hij iets beter te staan (vertelde hij mij achteraf). Het was dus maar goed dat ik op een ongemerkt moment een vrijheidje van hem invulde (wat me ook 2 punten opleverde, dus zo'n vreemde zet was het niet) wat hij negeerde. Hij pakte ergens anders twee punten. Echter het gebrek aan vrijheden zou hem opbreken omdat ik daardoor een doodje steentje weer tot leven kon brengen. Uiteindelijk werd het een onwinbaar ko voor hem. Terecht dat hij opgaf.
Volgens mochten we aantreden tegen het professionele team uit Taiwan. Het is duidelijk dat de profs toch een stuk sterker zijn dan amateurs, ze kunnen immers het hele jaar door trainen en studeren terwijl gewone stervelingen in onze vrije tijd en zonder coach hoogstens 10 weekenden per jaar op een veel lager niveau kunnen oefenen. Jaloers? Misschien wel een beetje. Zeker als je dat kunt beklinken door het toernooi te winnen en de gouden medaille in de wacht te slepen zoals Korea. In zekere zin kun je dus zeggen dat onze partij tegen hun dus ook wel een beetje de finale was, vandaar de titel...
Groeten aan Allen
Rob van Zeijst